Emoterong Pinoy

  Ayon sa survey, tayong mga Pinoy daw ang pinaka-emosyonal na lahi sa buong mundo. Well, palagay ko hindi na kailangan pa ng survey para malaman pa ito. Totoong meron tayong pagka-emo. Marami sa atin na inilalabas kung ano man ang nasa kaloob-looban. Kaya’t gumagawa tayo ng paraan para maipahayag ang ating nararamdaman.

   Kaya nga pumatok sa atin ang mga kanta nina Imelda Papin, April Boy Regino at ngayon naman ay lagi nating naririnig ang kantang Pusong Bato! Sino ba naman ang hindi makaka-relate sa mga love song? Lahat naman tayo ay marunong magmahal at minsan ay nasasaktan din. Matanong ko lang, ano nga ba ang team song n’yo ng ex mo o ng dyowa mo ngayon? Pustahan tayo, kapag naririnig mo ay meron kang nararamdaman. Puwedeng napapangiti ka o naaasar na lang. Apektado ba? Kaya lang, ‘yung iba sa sobrang pag-i-emote kahit nasa sasakyan na ay sinasabayan pa ang pagkanta. ‘Di lang ‘yun, todo emote lalo kapag nasa harap ng videoke. Pakiayos nga ng lyrics ng I keynt lib, I keynt lib widawt yu...

    Kaya usung-uso rin sa atin ang tele nobela mula umaga hanggang gabi. Kasi nga mahilig tayong mag-emote. Lalo na kapag may mga eksena na namamatay, naaapi o nasasaktan. Nakararamdam din tayo ng kirot sa puso kahit paano. Kumbaga, nakukuha ang simpatya natin. Maaaring may kakilala tayo na ganyan ang karanasan o mismong tayo ang nakaranas ng malulungkot na bagay. Pero ‘di natin namamalayan, tayo na pala ang nakakaawa kasi lulong na masyado sa tele nobela at para bang dito na umiikot ang buhay ng ilan sa atin. Aaminin ko, maging ako nadadala rin minsan ng mga palabas. Nakakahiya mang aminin, may pagkakataong bigla na lang pumapatak ang luha ko. Kasi naman, ang lungkot-lungkot, eh. May ilang Korean Novela na nagpaiyak sa akin. Simple lang ang pagdadrama nila pero tagos sa puso. ‘Di gaya sa tele nobela ng Pinoy na kung ilang balde na ang iniluluha ng mga artista.

 

    Emotero tayo kaya madali rin sa atin ang magbigay ng reaksyon lalo na’t kung may mga dayuhan na mamintas sa ating mga Pinoy kahit totoo naman ang kanilang obserbasyon. Pakiramdam kasi natin parang ang ating pagka-Pinoy ang kanilang tinitira. Emotero tayo dahil ang maliliit na bagay ay pinapalaki natin. Ang konting tampuhan, minsan nauuwi sa away. Ang maliit na eksena,nagiging eskandalo lalo na’t kapag nakunan ng video at ipinakalat sa internet! Nanghuhusga na tayo kahit ‘di naman buo ang eksenang napanood natin. Huwag na nating isama pa ang social media na patunay ng pagiging emotero natin. Naging labasan na kasi ito ng ating emosyon. Kung tayo ay natutuwa, nagagalit, nagmamahal, nanunuya o kung anumang feelings ‘yan.

    Sa huli, wala namang masama kung maging emotero tayo basta’t nasa lugar lang. Halimbawa, galit na nga ang tao gagatungan mo pa e ‘di sumiklab na ‘yan. Depressed na nga pinanghina mo pang lalo ang loob aba’y baka mag-suicide na ‘yan. Kung ‘di ka emo, malamang bato ka. Paki-tugtog nga ng Pusong Bato, please? 

Buwisyo!

Malapit nang maisabatas ang Sin Tax Bill na naglalayong taasan ang buwis ng alak at sigarilyo. Kaaapruba lang kasi nito sa Senado. Kailangan na lang ay maaprubahan din sa Kongreso para mapirmahan na ni P-Noy. Tinatayang nasa 40 bilyong piso ang makokolekta sa unang taon kapag naisabatas na ito. Ang nasabing pondo ay gagamitin diumano para sa pagpapabuti ng serbisyo sa kalusugan.

 

    Kapag nagkataon, kawawa naman ang mahihilig uminom ng alak at manigarilyo. Malaking parusa ito para sa kanila. Aba’y hindi naman puwedeng tanggalin  ito sa kanilang buhay dahil kasama na ito sa sistema ng katawan nila.  Maituturing na rin kasi itong adiksyon dahil lagi nilang hinahanap-hanap. Kapag ‘di mo nagawa aba’y talaga namang nakakaaburido. Kahit itanong mo pa sa mga lasenggero at chain smoker!

 

    Kung bakit kasi sa dami-dami na mapag-initan ay ang bisyo palagi ang pinupuntirya. Hindi naman papayag na ang maliit lang ang tutubuin ng mga manufacturer ng alak at sigarilyo. Siyempre, ipapasa nila ito sa mga consumer. ‘Di bale ng ang mga ito ang magsakripisyo, huwag lang sila. Bakit ‘di habulin ng gobyerno ang mga tax evader. Aba’y kapag nahabol nila lahat ‘yun ay malaking buwis ang makukuha nila. Pero siyempre mahirap habulin ang mga ‘yun dahil ang ilan sa mga ‘yun ay malalakas ang kapit.

 

    Alam naman natin na hindi prayoridad ng batas na ito na mapababa ang bilang ng mga may bisyo sa atin. Palagay ko, kung pagpigil lang sa mga nagbibisyo ay malabo ‘yun. Dahil isa nga itong bisyo kahit mahalan pa nang mahalan ay meron at meron pa ring bibili. Kaya lang ay baka magtipid na lang ang ilang may bisyo dahil magiging sobrang mahal na nga ng alak at sigarilyo. Kung hindi naman magtitipid ay kabawasan ito sa budget ng kanilang pamilya. Kaya mga p’re, hinay-hinay lang sa pag-inom at paninigarilyo. Parang ‘di naman n’yo alam na masama ‘yan sa kalusugan lalo na’t ‘pag nasobrahan.

 

    Pero baka sa kahahangad ng gobyerno na makakuha ng malaking buwis ay kaunti lang ang kanilang makolekta.  Hindi naman lahat ng nagbibisyo ay mapepera. Marami nga sa kanila ay isang kahig at isang tuka. Tapos ito na lang ang tangi nilang kaligayahan aba’y pakakamahalan pa nang husto. Kung ‘di ba naman sila KJ!

 

   Kapag ganap na itong naisabatas, sana ay ang mamamayan ang makinabang at hindi mapunta sa bulsa ng iilan.

Two Party System

   May panukala sa Senado na ibalik sa dati ang sistema ng pulitika sa Pilipinas. Gawin na lang uli itong two party system. Ito ay ang Senate Bill 3214 o The Political Party Development Act na inakda ni Sen. Edgardo Angara. Layunin ng batas na ito magkaroon ng katapatan ang isang kandidato sa kanilang partido. Nang sa gayun ay mawala na ‘yung mga palipat-lipat sa kabilang kampo.   Ang kaso, mukhang estado ang sasalo sa gastos ng dalawang partido. Siguro para maiwasan na rin ‘yung pagpapaluwal ng malaking pera ng mga pulitiko tapos kapag nanalo babawiin na lang nila, may tubo pa.  

 

    Sa kasaysayan ng Pilipinas, noon ay may two party system na at ito ay ang Nacionalista Party at Liberal Party. Ang una ay naitayo noong pang 1907 at ang pangalawa naman ay noong 1946. Hanggang ngayon ay buhay na buhay pa rin ang nasabing mga partido. Natapos ang two party system noong 1972 pa. Sa ngayon ay sandamakmak na ang party, party!

 

    Mas madali nga naman kapag dalawa lang ang  partido kumpara sa marami dahil malilito ka talaga. Kapag dalawa lang, para ka lang nagsasabong. Mamimili ka lang kung sa meron o sa wala, sa pula o sa puti.  Sususiriin mo lang ang plataporma ng bawat isa ay makakapagdesisyon ka na kung sino ang pipiliin mo. Hindi naman ito kagaya sa may mga salawahan na nahihirapang magdesisyon kung sino ang pipiliin sa dalawang minamahal.  

 

    Parang sa Amerika lang na may dalawang partido, ang Democrats at Republican. Pero nasa Pilipinas tayo, mga ka-Weh ‘Di Nga! Alam naman dito sa atin na palipat-lipat ng partido ang mga pulitiko. Kung saan ang inaakala nila na makakaangat sila siyempre doon sila. Alangan namang papalubog na ang bangka ay hindi pa sila aalis? Aanhin mo ang katapatan sa iyong partido kung ikaw naman ay matatalo. Aba’y doon ka na sa may malakas na makinarya dahil madadala ka nito. Mahirap naman kapag magiging independent ka mabuti kong napakakilala mo o ‘di-kaya’y marami kang pera. Mga balimbing talaga, oo!

 

    Mabuti pala si Manuel L. Quezon dahil sinabi niyang, "My loyalty to my party ends where my loyalty to my country begins." Hindi siya sa partido magpapakaloyal  kundi sa mismong bansa. Pero puwede rin namang baguhin ang interprestasyon nito ng mga balimbing. Kapag lumipat sila ng partido ay puwede nilang sabihin na sa bansa rin sila nagtatapat. Ang totoo, tapat lang sila sa kanilang interes.

 

    Pero paano nga, halimbawang maging dalawa ang partido pero wala ka namang mapili sa dalawang kandidato. Hindi dahil sa walang sukat kabigin kundi parehong walang kuwenta dahil parehong walang malasakit sa interes ng bayan? Wala tayong magagawa kundi ang mamili na lang ng lesser evil, ganoon? Tapos ang taumnbayan pa ang gagastos sa kanilang kandidatura. Aba’y ang saya naman nila. Ma-pa two party system man ‘yan o hindi, sana lang ay maging matalino sa pagpili ang mga botante sa mamanukin nila sa araw ng halalan. Huwag basta patatangay sa boladas ng mga pulitiko.